ستاره ی سهیل

بازیچه دست یار بودن عشق است ؛ در پنجه غم شکار بودن عشق است ؛ در محکمه ای که یار قاضی باشد محکوم طناب دار بودن عشق است

باید آهسته نوشت با دل خسته نوشت ؛ با لب بسته نوشت ؛ گرم و پررنگ نوشت ؛ روی هر سنگ نوشت ؛ تا بدانند همه ؛ تا بخندند همه ؛ اگر عشق نباشد دل نیست

من ستیزم همه مهر ؛ من شتابم همه شور است و امید ؛ من اگر قطره شوم در دل خاک یا جای خورشید نشینم پس ابر ؛ تو مرا خواهی دید که ز دور ؛ عطر رخسار تو را می بویم

به دل گفتم سکوت کن تا بمیرم ؛ نمی خواهم تار و پودم رو ببینم ؛ به عشق گفتم به دست غم اسیرم ؛ بیا با من وداع کن تا بمیرم

غروب شد ؛ خورشید رفت ؛ آفتابگردان به دنبال خورشید گشت ؛ ناگهان ستاره ای چشمک زد ؛ آفتابگردان سرش را پایین انداخت ؛ ........ گل ها هرگز خیانت نمی کنند

نه شاعرم تا بتونم واسه نگات غزل بگم ؛ نه قادرم تا بتونم واسه چشات قصه بگم ؛ فقط اینو خوب می دونم تا زنده ام تا جون دارم دوستت دارم

با پاییز است ؛ باز این دل از غمی دیرین لبریز است ؛ باز می لرزد به خود سر شاخه های بید سرگردان ؛ باز می ریزد فرو بر چهره ام باران

چه ساده در میان گریه های خویش زاده می شویم و چه ساده در میان گریه های دیگران می میریم و در میان این دو سادگی معمایی می سازیم به نام زندگی

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد ؛ دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

 
بعد از تو دگر هستی ما پا نگرفت ؛ بعد از تو کسی در دل ما جا نگرفت ؛ در کلبه تنهای خود پوسیدیم ؛ بعد از تو کسی سراغ ما را نگرفت

ای دریغا همدم محرم کم است ؛ چون که محرم کیمیایی اعظم است ؛ راز دل هرگز مگو با محرمت ؛ چون که محرم محرمش نامحرم است

روز شادی همه کس یاد کند از یاران ؛ یا آن است که ما را شب غم یاد کند

بخواب ای آفتاب بی غروب شب تنهایی دل ها دراز است ؛ دعایت می کنم هر شب همین وقت که در های دعا تا صبح باز است

چه میشد اگر دل آشفته من به شهر چشم تو عادت نمی کرد / و ای کاش از نخست آن چشم هایت مرا آواره غربت نمی کرد

یادت باشه عشق را باید مرکب کنی عشق خدا را ؛ آن وقتی که راه ملکوت را پیدا می کنی

تقدیم به آنکه مهرش هرگز در قلبم غروب نکرد

ای عزیز تا کجا باید سفر کرد ؛ تا کجا باید دوید ؛ از کجا باید گذر کرد ؛ تا به کوی تو رسید

مرا اندکی دوست بدار اما طولانی