ستاره ی سهیل

با خودم عهد بستم

                 بارديگركه تورا ديدم

                     بگويم ازتودل گيرم

                                               ولي باز تورا ديدم

                      و گفتم: بي توميميرم

دیگه تمومه عشق منو تو
دوست ندارم ، نمی خوام تورو

دیگه تمومه عشق منو تو
خسته شدم من نمیخوام برو

عاشقت بودم،تنهام گذاشتی
نفرینم نکن ، تو اینو خواستی

فرقی نداره، عشق تو واسم
تو دیگه مردی ، دور شدی ازم

بهتره با هم نباشیم، بی وفایی تموم شد
من میخوام مثل تو باشم،دلم نامهربون شه

برو دیگه، دست از سر من بردار،تورو خدا برو
شدم از ر چی عشق بیذار،برو

عاشقت بودم، تنهام گذاشتی
نفرینم نکن، تو اینو خواستی

فرقی نداره، عشق تو واسم
تو دیگه مردی، دور شدی ازم

بهتره با هم نباشیم، بی وفایی تموم شد
من میخوام، مثل تو باشم دل نامهربون شم

اندکی سکوت می خواهم

که خاطراتم را مرور کنم

         تا بلکه دوباره باز یابم ات

گام هایی که از تو دور شده ام را

       دوباره بازگردم

و بنشینم و بی هیچ کلامی بگویم ات

     چقدر دوستت داشته ام

 و اینک

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم ....
اگر مي دانستي چه قدر دوستت دارم
هيچ گاه براي آمدنت باران را بهانه نمي کردي
رنگين کمان من

به من نگفتی که می خوای تنهام بذاری و بری

دوستم نداری نمی خوای دیگه کنارم بمونی

به من نگفتی که دلم بازیچه ی عشق تو بود

فقط می خواستی با دروغ غرورمو تو بشکونی

رفتی و با رفتن تو چشمای من بارونی شد

شکستم از غصه ای که برام گذاشتی یادگار

شدم گرفتار دلی که طاقت دوری نداشت

موندم به کی شکوه کنم از دست رسم روزگار

ماه من

غم و اندوه، اگر هم روزي مثل باران باريد

يا دل شيشه اي ات از لب پنجره عشق زمين خورد و شکست

با نگاهت به خدا چتر شادي وا کن

و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست ...

او هماني ست که در تارترين لحظه شب

راه نوراني اميد نشانم مي داد ...

ماه من! غصه اگر هست بگو تا باشد

معني خوشبختي، بودن اندوه است

اين همه غصه و غم اين همه شادي و شور

چه بخواهي و چه نه! ميوه يک باغند

همه را با هم و با عشق بچين...

ولي از ياد مبر !

پشت هر کوه بلند سبزه زاري ست پر از ياد خدا

و در آن باز کسي مي خواند که خدا هست

خدا هست ...

و چرا غصه چرا

در نگاهت غزلیست

غزلی تازه تر از صبح بهار

به دل انگیزی گل

به دل آویزی عطر

من به محراب نگاه تو خدا را دیدم

که بدان لطف و صفا

جامه ی مهر و وفا دوخته بود

من به چشمان تو دیدم که خدا

دل به آن چشم که خود ساخته بود

باخته بود  

دعا کردم که بمانی بیایی کنار پنجره باران ببارد

اما دریغ که رفتن راز غریب همین زندگی ست

تو رفتی پیش از آنکه باران ببارد

چشم هایم برای توست بیاموز که روشن باشد

اندیشه ام از آن توست بیاموز که پاک باشد

زندگی ام محتاج توست بیاموز که خدایی باشد 

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

رخ زیبای تو را خال کنم روی تنم

تا که محفوظ بماند یاد تو در کفنم 

هیچ وقت مغرور مشو

برگ ها وقتی می ریزند که فکر می کنند طلا شده اند